ผมเป็นเด็กบ้านนอกคนหนึ่ง (เกิดที่กำแพงเพชร) ฐานะทางบ้านปานกลาง พอจำความได้ ก็ได้รู้จักเจ้าเต๋

เต๋ คือสุนัขตัวแรกในชีวิตของผม เป็นพันธุ์บางแก้ว(ผสมค่อนข้างจะหลายสายพันธุ์) เพศเมีย ผมจำความได้ว่ารู้จักเต๋ ก็ตอนอายุราว 7 ขวบ ซึ่งตอนนั้นเต๋เอง อายุน่าจะราวๆ 9 ขวบ ซึ่งตอนนั้นอายุสุนัขเท่านี้เทียบกับคนก็ถือว่าแก่มากแล้ว มันแทบจะเป็นสุนัขคู่ใจและเสมือนเป็นพี่ชายอีกคนของผมเลยก็ว่าได้ (ก็เต๋แก่กว่าอ่ะ 555) และผมก็มีมันเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของบ้านเหมือนกัน เนื่องจากช่วงนั้นผมไม่ค่อยได้กลับบ้าน และเพื่อนๆ ที่เคยคบกันก็ได้ย้ายหายไป ก็มีเจ้าเต๋นี่แหละเป็นเพื่อน

ที่ผมเคยได้ยินมา เจ้าเต๋ มันมาบ้านผมได้ก็เพราะ พี่สาวของน้าผม ไปเก็บมันระหว่างที่พี่สาวไปกรุงเทพ และเจ้าเต๋ก็วิ่งตามรถมา ด้วยความเด็กๆ ของพี่สาวของผมด้วย ได้เห็นเจ้าเต๋ ก็เกิดชอบ จึงนำมันกลับมาเลี้ยง(ปล. ผมไม่ทราบว่าเจ้าเต๋ มันอาศัยข้างถนน หรือป่าว หรือมีคนเลี้ยง เพราะผมจำความไม่ได้ และไม่ได้สอบถาม )

เนื่องจากตอนเด็กๆ ผมต้องเรียนนักเรียนประจำ (นานๆที่จะกลับบ้านที) กลับมาถึงหน้าบ้านเมื่อไร เจ้าเต๋ ก็จะวิ่งมาคลอเคลีย และมาเล่นกับผมทุกครั้ง ซึ่งมันเป็นแบบนี้กับผมคนเดียว กับคนอื่นมันไม่ค่อยจะเล่นด้วย

ทั้งนี้อาจเป็นเพราะผมใจดีและชอบเล่นกันมันบ่อยๆ เช่น เวลากินข้าว มันชอบมาจ้องๆ มานั่งรออาหาร ผมก็มักจะชอบให้อาหารมัน ทั้งๆที่แม่ก็จะชอบบ่นว่า "อย่าให้มันกิน" แต่ด้วยความรัก ผมก็ยอมโดนแม่บ่นเสมอไปอยู่ทุกที 555

บางวันเจ้าเต๋ จะชอบวิ่งตามรถผม เวลาที่ผมออกไปข้างนอก มันคอยวิ่งตามและทำเหมือนจะคอยปกป้องภยันอันตรายให้กับเจ้านายมัน ด้วยสีหน้าคิ้วขมวดและหอบแฮ่กๆ บางครั้งที่มันออกไปกับผม มันดันไปก่อเรื่องกับสุนัขเจ้าถิ่นอื่นๆ อยู่ร่ำไป ด้วยความที่เป็นสุนัขตัวเมียก็ย่อมมีสุนัีขตัวผู้มาดมดอม และก็จะกัดกันอยู่ตลอดๆ และมันก็จะบาดเจ็บกับมาตลอด ผมเห็นทีไรอดสงสารไม่ได้ ก็ได้แต่พาไปทำแผลและก็ยังแอบให้อาหารมันกินอยู่ดี

Face Cat แอปพลิเคชั่นสนุกๆที่คุณสามารถเ?อาหน้าเจ้าเหมียวมารวมกับหน้าของคุณหรือจะเป็นหน้าของเพื่อนๆของคุณก็ได้ สนุกๆ


และเล่นได้ง่ายๆ แถมยังได้ Whiskas ไปฝากเจ้าเหมียวของคุณ ฟรี! รีบๆมาเล่นกันนะค่ะ ^w^

และแล้ววันหนึ่งวันที่มันจะต้องมาจากลาผม สืบหนึ่งกับเหตุการณ์ตอนเช้าตรู่ ผมลงบันได้จากชั้น 2 ลงมา เสียงแรกที่ผมได้ยิน คือเสียงแม่ผม ที่บอกผมว่า ไอ้เต๋ มันตายแล้ว มันนอนแข็งตาย พร้อมกับผ้าขี้ริ้วห่อตัวมันอยู่ ด้วยความเพิ่งตื่น และยังมึนงง ผมทำไรไม่ถูกได้แต่ก้มไปหาเต้ และจับตัวเต๋ ซึ่งสิ่งแรกที่รู้สึกได้ คือ เต๋ตัวเย็นมาก และไม่ได้หายใจอีกต่อไป

สาเหตุการจากไป อาจจะเป็นเพราะความชรา หรือไม่ก็ความไม่เอาใส่ใจของครอบครัวผมสักเท่าไร เนื่องจากช่วงนั้นเป็นช่วงหน้าหนาว และเป็นปีที่หนาวมากๆๆ ในรอบๆ หลายปี ซึ่งก็อาจจะเป็นที่มาของผ้าขี้ริ้วที่เต้ได้ห่มก่อนจากไปนั่นเองเนื่องจากเป็นเด็กบ้านนอก ซึ่งบริเวณบ้านก็จะมีสวนเล็กๆ สำหรับปลูกต้นมะม่วงอยู่หลังบ้าน แม่จึงนำศพเต๋ไปฝั่งใ้ต้ต้นมะม่วง และผมเองนี่แหละที่เป็นคนขุดและฝั่งเจ้าเต๋ พี่ชายที่แสนดีของผม และปัจจุบันนี้ต้นมะม่วงต้นนั่นก็ยังอยู่ และออกผลให้ผมตลอดทุกปี แทบจะสามารถนำไปขายได้เลย ไม่น่าเชื่อต้นมะม่วงเดียว จะออกผล จนสามารถนำไปขายได้เลย ต้องขอบคุณเต๋ (ปล. ลูกๆ ของเจ้าเต๋ ก็ฝั่งอยู่ใ้ต้ต้นมะม่วงต้นนี้เหมือนกัน )

อาจจะเป็นเพราะความไม่ดูแลใส่ใจ และด้วยความยังเด็กนักของผม ผมจึงไม่ได้ดูแลเจ้าพี่ชายเต๋ ของผมให้อย่างดี แต่สิ่งที่ผมรู้ และรู้สึกได้ เจ้าเต๋ได้จากไปอย่างสงบ หลายปีผ่านมาเต๋ก็ยังอยู่ในความทรงจำของผม และเป็นสุนัขเพศเมีย ที่ผมยอมให้แม่บ่น และแม่ด่า เวลาให้อาหารมันกิน หรือเล่นกับมันตอนมันสกปรก ถึงแม้จะผ่านมาหลายปีแล้ว เต๋ก็คงไปเกิดใหม่แล้ว อย่างไรก็ขอให้เต๋เป็นแรงบันดาลใจให้ผมทำหน้าที่ตรงนี้ให้ดีที่สุด และช่วยเหลือสุนัข และสัตว์เลี้ยงที่ด้อยโอกาสต่อไป

รักและขอบคุณที่โตด้วยกันมานะ

น้องชายเต๋