สุนัขอายุเท่าไร ถือว่าแก่

ความแก่ ไม่ใช่โรคแต่เป็นความเปลี่ยนแปลงเสื่อมถอยในการทำงาน หน้าที่ต่างๆ ของเซลล์ ร่างกายหลายระบบ เช่นระบบหัวใน และหลอดเลือด,ระบบหายใจ, ตับและไต ตลอดจนกล้ามเนื้อต่าง ๆ เมื่อความเสื่อมถอยที่เกิดขึ้นมีมากขึ้นเรื่อย ๆ จนร่ายกายรับไม่ไหว เกิดความล้มเหลวของการทำงานในอวัยวะต่างๆ จนเกิดอันตรายถึงชีวิตได้

สุนัขอายุเท่าไร ถือว่าแก่

สำหรับผู้เลี้ยงสุนัขซึงมีประสบการณ์ มานานนั้น อาจจะเคยสังเกตเห็นว่า สุนัขแต่ละพันธุ์นั้นมีอายุเฉลี่ยแตกต่างกันขึ้นกับน้ำหนักตัวเป็นสำคัญ โดยทั่วไปสุนัขพันธุ์เล็กที่เราพบเห็น เช่น ชิสุ ชิวาวา มินิเนเจอร์ เป็นต้น ซึ่งมีน้ำหนักไม่เกิน 9 กิโลกรัม จะมีอายุยืนยาวกว่า โดยเฉลี่ยอายุที่จัดว่าแก่คือ 10-11 ปี จึงเทียบเท่ากับคนที่อายุ 60 ปี สุนัขที่มีขนาดกลางคือมีน้ำหนักประมาณ 10-23 กิโลกรัม จะมีอายุที่เริ่มเข้าสู่วัยชรา คือ 8-9 ปี และลดลงในสุนัขพันธุ์ใหญ่ น้ำหนักตัว 24-41 กิโลกรัม จะเริ่มแก่ที่อายุ 7 ปี ในพันธุ์ยักษ์น้ำหนักต่อตัวมากกว่า 41 กิโลกรัมนั่นอายุจะสั้นกว่าโดย 6 ปีก็จัดอยู่ในวัยชราแล้ว การเปลี่ยนแปลงของร่างกายภายนอกที่เห็นได้ชัดเจน คือ ปลายขนเริ่มมีสีขาว ผิวหนังขาดความยืดหยุ่น, ในตาเริ่มขุ่นมัว ความคมชัดในการมองเห็นเริ่มลดลง ในสุนัขบางตัวจะเริ่มเดินลำบาก ไม่กระฉับกระเฉง การตอบสนองต่อสิ่งแวดล้อมลดน้อยลงไปเป็นต้น

อิทธิพลที่มีผลต่อการมีอายุยืนยาวในสุนัข

- สายพันธุ์ พันธุ์ผสม ย่อมมีความทนทานต่อโรคต่าง ๆได้ดีกว่าพันธุ์แท้ การปรับตัวเพื่อให้อยู่รอด ได้ในสิ่งแวดล้อมทำให้พันธุ์ผสมมีอายุยืนยาวกว่า

- โภชนาการ สุนัขที่ได้รับอาหารมากเกินความต้องการ รวมทั้งการให้ขนมต่างๆ เสริมอยู่ตลอด ทำให้สุนัขอ้วน ซึ่งส่งผลต่ออายุของสุนัข โดยทั่วไปสุนัขอ้วนจะมีอายุสั้นกว่าสุนัขที่ไม่อ้วน ดังนั้นควรหลีกเลี่ยงอาหารที่มีไขมันสูง และเยื่อใยน้อย เพื่อจะช่วยยืดอายุสุนัขให้อยู่กับเราได้นานยิ่งขึ้น

- สิ่งแวดล้อม การเลี้ยงดูสุนัขภายนอกบ้าน สุนัขจะมีอายุสั้นกว่า ที่เลี้ยงภายในบ้าน ทั้งนี้เพราะการเอาใจใส่ดูแลสุนัขที่อยู่ในบ้านสามารถทำได้ดีกว่า รวมทั้งโอกาสที่จะได้รับอันตรายจากสาเหตุ ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นโรคติดต่อเชื้อต่าง ๆ เช่นพยาธิหัวใจ ,โรคไข้เห็บ, รวมทั้งโรคไข้หัดสุนัข และลำไส้ และลำไส้อักเสบติดต่อ เป็นต้น ปัจจัยภายนอกอื่น ๆ เช่นการถูกทำร้ายจากสัตว์อื่น ๆ ตลอดจนยานพาหนะต่าง ๆ เมื่อเปรียบเทียบสุนัขที่อาศัยอยู่ในชนบท จะพบว่าสุนัขที่อยู่ในชนบท จะมีอายุยืนยาวกว่าสุนัขที่อยู่ในเมือง ซึ่งเป็นผลจากอิทธิพลของสิ่งแวดล้อมและความชุกชุมของโรคในพื้นที่ ในกรณีสุนัขที่ทำหมัดแล้ว ก็เช่นเดียวกัน จากสถิติจะพบว่าสุนัขที่ทำหมัน มีอายุยืนยาวกว่าสุนัขที่ไม่ทำหมันทั้งนี้เพราะสุนัขที่ไม่ทำหมันเมื่ออายุมาก ขึ้นเรื่อย ๆๆ จะมีความเสี่ยงต่อการ เกิดโรคในระบบสืบพันธุ์ได้ง่ายขึ้น เช่น เนื้องอกในระบบสืบพันธุ์ เป็นต้น

- ความเปลี่ยนแปลงของระบบต่าง ๆ เมื่อสุนัขแก่ เนื่องด้วยความแก่ไม่ใช่โรค ดังนั้นเจ้าของสุนัขอาจไม่พบความผิดปกติใด ๆ เลย เมื่อสุนัขเริ่มเข้าสู่วัยแก่ทั้งนี้เพราะการทำงานของระบบต่างๆ ในร่างกาย ยัง สามารถทำงานได้ตามปกติ ถึงแม้จะเกิดบกพร่องในบางส่วนขึ้นจะถึงระดับหนึ่ง เมื่อความผิดปกติมากขึ้น สุนัขจึงเริ่มแสดงอาการป่วยไข้ให้เจ้าของได้เห็น ซึ่งการรักษาคงทำได้เพียงแค่บรรเทาอาการต่าง ๆให้ทุเลาลง แต่ไม่สามารถแก้ไขให้กลับไปเหมือนเดิมได้เช่นเดียวกับรถยนต์ เมื่อเกิดความเสียหาย ซ่อมแล้วรถอาจจะวิ่งได้ แต่จะให้สภาพดีเหมือนเดิม คงเป็นไปไม่ได้